Ένα διώροφο πέτρινο σπίτι του 1910, στο παραθαλάσσιο χωριό Κοιλάδα Αργολίδας, μεταμορφώθηκε σε εξοχική κατοικία για μια οικογένεια με δύο παιδιά.
Το ισόγειο του σπιτιού χρησιμοποιούνταν παλαιότερα κυρίως ως αποθήκη και χώρος εργασίας του σιδερά του χωριού, ο οποίος κατασκεύαζε μεταλλικά στοιχεία για καράβια. Στον όροφο, ο ενιαίος χώρος φιλοξενούσε την καθημερινή ζωή ολόκληρης της οικογένειας, μέχρι περίπου τη δεκαετία του 1970.
Όταν ξεκίνησε η μελέτη, το σπίτι παρέμενε ακατοίκητο για περισσότερα από 30 χρόνια. Δεν υπήρχαν ηλεκτρολογικές ή υδραυλικές εγκαταστάσεις, ούτε εσωτερικά χωρίσματα, γεγονός που έδωσε τη δυνατότητα να αντιμετωπιστεί ο χώρος σαν ένας λευκός καμβάς, με σεβασμό όμως στην ιστορία και την αυθεντικότητά του.
Εσωτερικά, διατηρήθηκαν οι ξύλινοι δοκοί που στηρίζουν το δάπεδο του ορόφου, ως στοιχείο μνήμης και σύνδεσης με την αρχική κατασκευή. Παράλληλα, ο εξωτερικός περιβάλλων χώρος σχεδιάστηκε και διαμορφώθηκε εκ νέου, δημιουργώντας μια ολοκληρωμένη εμπειρία κατοίκησης που συνδέει το σπίτι με το φυσικό και παραθαλάσσιο τοπίο της περιοχής.
